Mijn wasmachine was stuk. Van de ene op de andere dag, en zonder een duidelijke aanleiding. Het ding weigerde opeens gewoon te werken. Als ik de machine aanzette ging het rode lichtje branden, maar daar was dan ook alles mee gezegd. Geen water, geen draaiende trommel, niet eens een klikje van de programmaklok.

Ik keek eens goed naar het apparaat. Zette de aan/uitschakelaar nog eens uit en aan. Controleerde of de kraan open stond. Duwde het deurtje nog eens extra goed dicht. Wiebelde een beetje met de trommel, en keek of er niet ergens een oude sok de boel blokkeerde. Zette de machine nogmaals aan, maar allemaal zonder resultaat.

Gelukkig heb ik een zeer behulpzame huisbaas. Als ik ook maar het kleinste probleem heb komt hij direct opdraven om me te helpen. Goed, daarvoor maak ik dan ook maandelijks een fors percentage van mijn salaris aan hem over, maar toch – je moet het maar treffen. Het feit dat we allebei fysici zijn en op hetzelfde instituut werken komt de bereidwilligheid waarschijnlijk ook wel ten goede. Hoe dan ook, direct na het weekend ging er een e-mailtje de deur uit, en op donderdagavond stond de huisbaas op de stoep. Ik vertelde het verhaal en toonde hem de kapotte machine.

Hij keek eens goed naar het apparaat. Zette de aan/uitschakelaar nog eens uit en aan. Controleerde of de kraan open stond. Duwde het deurtje nog eens extra goed dicht. Wiebelde een beetje met de trommel, en keek of er niet ergens een oude sok de boel blokkeerde. Zette de machine nogmaals aan, en met een vertrouwde klik begon het wasprogramma.

Zoals u weet ben ik een theoretisch fysicus. Mijn huisbaas is een experimentator. Ik denk dat we dat maar zo moeten houden.